En waarom lachen vandaag pijn doet.
Zondag liep ik de marathon van Leuven in bijzonder gezelschap. Het was mijn tiende marathon. Ik ken de afstand. Ik weet dat het een wedstrijd is waar je beter goed voorbereid aan de start staat. Voldoende trainen, gezond eten, een stevige nachtrust, ... De basisprincipes zijn me vertrouwd. Maar deze marathon zou een speciale editie worden, niet vanwege de afstand wel vanwege het gezelschap. Ons team: Mirka, Michael, Luca, Jan, Klara, Niels, Wannes en ik. De eerste drie legden het parcours af in een buggy. De opdracht van de overige vijf bestond erin die buggies 42.2km vooruit te duwen.
Ik ben ze al vaak gepasseerd op wedstrijden. Teams van 5-8 lopers met een buggy. Als ik energie over had, riep ik hen steeds mijn respect toe, maar heel wat vaker beperkte ik me tot het opsteken van een duim. Wat opvalt bij die teams is de energie die ze uitstralen.
Run with a purpose.. Het geeft blijkbaar vleugels.
Toen ik een aantal maanden geleden de post op facebook zag met de vraag wie het team van Mirko wou vervoegen op de marathon in Leuven heb ik even getwijfeld. Ik ben geen held op de weg, zou ik niet meer kwaad dan goed doen door me aan te sluiten bij dit peloton? Veel kracht in het bovenlichaam heb ik ook niet. Ik krijg soms zelfs de pot confituur niet eens open. Maar de twijfel was van korte duur. 'We zullen wel met een groot team zijn, dus als ik er echt weinig van bak, dan beperk ik me tot de rechte vlakke stukken'. Ik had natuurlijk kunnen oefenen de afgelopen maanden..leren draaien en voelen hoe het is om bergop te lopen. Maar dat is er niet van gekomen.
Zondagochtend trek ik dus goed getraind maar zonder enige buggy-ervaring naar Leuven. Tussen de duizenden lopers vind ik mijn kleurrijk gezelschap. Terwijl de meeste lopers hier met enige spanning op het gezicht staan, straalt mijn gezelschap vooral plezier uit. Veel humor. Bakken energie. Mijn compagnons hebben er vertrouwen in. Ze kennen de afstand. Ze zijn bezig met ons gezelschap, niet met hun eigen lijf of ambitie. Wat een verschil met een individuele wedstrijd, waar de ogen van de loper gericht zijn op het horloge, de hartslag en de gellekes. Vandaag gaat ons team geen persoonlijke prestatie neerzetten, we gaan 'samen' de marathon lopen.
Mirka, Michael en Luca zijn goed ingepakt. Meer dan 4u stilzitten is geen evidentie. Het is 's ochtends ook best koud en zij gaan zich hier niet warmlopen. Luca is een ervaren inclusie-atlete, een warme sportieve vrouw. Michael is een stuk jonger. Hij zit vol humor en jeugdig geweld. Zijn blik verraadt dat hij er veel zin in heeft. Mirka's gedachten kan ik niet raden. Later in de wedstrijd zal ik merken hoe ook hij van deze marathon geniet.
In het startvak krijg ik van Klara wat instructies. Om te draaien gaat het voorste wiel best omhoog, niet te ver, want dan kan heel de kar omkiepen. Opletten met 'voorlopers'. Je moet vermijden hun hielen te raken want dat doet pijn. Ook oppassen met de handvaten. Die steken een beetje uit, dus als je bovenaan de kar vastneemt (zoals bij een koersfiets), moet je zorgen dat je links en rechts voldoende afstand bewaart. 'En ja, jij mag starten'. Oeps, in een volle massa vertrek ik dan, me bewust van het leed dat ik mijn passagier en medelopers kan aandoen. Maar de zorgen worden door Michael weggetoeterd.. "Leuven, hier komen we dan, met een knettergek team'.
Vol moed en vooral heel veel aanmoediging gaan we van start. Oh ja, tijd doet er niet toe, maar als ik over de startlijn loop, druk ik toch even dat knopje op mijn horloge in. Buggy of niet, dit is een epische afstand. Strava-waardig.
Leuven is gevuld met supporters. Onze drie helden wekken veel aandacht en sympathie op. Terecht. Ze mogen gezien worden. Waarom zien we zo weinig mensen met een beperking in ons straatbeeld? De marathon is voor mij een groot sportief feest. Ik geniet van de ambiance, de supporters, het afzien. Gedeelde vreugde is dubbele vreugde. Dat cliché vat het mooi samen. Het is zalig om dit sportfeest te mogen beleven met mensen die zoveel warmte (en zweet) uitstralen.
Toegegeven, na 3 km had ik het even lastig. De Keizersberg is haar naam waardig, en zeker als je een buggy moet duwen. Even dacht ik: dit is mannenwerk, en stond mijn plaats achter de buggy af aan Niels..maar al snel had ik door dat 'inclusie' vandaag over de hele lijn geldt. Niet flauw doen, zolang er energie genoeg is, wisselen we af. Tenzij Wannes dan, onze ultra-inclusieve loopmaat, die loopt even gezwind omhoog als omlaag.
En heel de wedstrijd (of is het een rit?) wordt er gebabbeld en gelachen. Over onze loopervaringen. Over inclusief sporten. Michael vertelt trots dat hij vrijwilligerswerk doet op een creche, en ook verhaaltjes mag vertellen aan de kindjes. Non-stop, alsof we gezellig op café zitten.. En toch houden we het tempo erin en lopen rond de 5:30 en 6:00min/km. Ik besef dat je dit eigenlijk alleen kan als je wat ervaring hebt. Mocht mijn conditie niet zo goed zijn, dan zou ik met mezelf moeten bezig zijn en de spirit niet voelen.
Lopers roepen ons moed toe (al passeren we heel wat lopers die duidelijk minder plezier aan de wedstrijd beleven dan wij). We moeten ons met de buggies ook soms een weg banen, mensen vragen om rechts te houden zodat we kunnen passeren. 'Buggy alert'. Roepen en toeteren helpt meestal, maar niet altijd. Er zijn lopers die zo gefocust zijn op zichzelf of door de muziek in hun oortjes niets horen. Zot eigenlijk. Hoe kan je nu die hele wedstrijd zo in jezelf gekeerd zijn?
Ward Lemmelyn is ook met buggy van de partij. Ook hij kan met zijn gezelschap rekenen op veel supporters. Schoon, om zo ook visibiliteit te geven aan inclusief sporten. Zijn buggy is wat minder fancy dan de onze, maar met zijn lichaamsbouw kan hij dat helemaal compenseren. We gaan hem een paar keer voorbij (oh ja, wij liepen bij momenten dus sneller dan Ward).. Maar hij finishte wel ruim voor ons.
En dan kwamen na 14km het bos. Ik had er me niets bij kunnen voorstellen: een buggy in het bos. Het leek me wat surrealistisch. (Kleine sidenote. Twee jaar geleden had ik wel een rolstoel-ervaring opgedaan toen een collega uit Wageningen deelnam aan een vierdaags congres in Leuven. Hij moest onverwacht de dagen in een rolstoel doorbrengen. Ik reed met mijn Nederlandse collega 4 dagen door Leuven en besefte wat een nachtmerrie het is om als rolstoelpatiënt je een weg te banen door de mooie studentenstad. Erg genant voor een zo welvarende stad. Ik wist dus dat kasseien en kapotte voetpaden een drama zijn voor rolstoelgebruikers.)
Maar een buggy op onverhard terrein bleek toch andere koek. Het rijdt best vlot. Meer nog, Mirko liet duidelijk merken dat dit hem enorm beviel. Kijk, dat is ontroerend schoon. Een gesprek met een jongen die niet over onze taal beschikt. Over de hobbels lopen en zien hoe hij geniet van zoiets eenvoudig.. Dat doet wat met je. Het geeft je vleugels (en die kwamen ook wel goed van pas).
Rond km 20 wachtte de volgwagen ons op voor een geplande sanitaire stop. Wij konden even bijtanken terwijl Jan zich ontfermt over zijn zoon. Michael krijgt de tijd om een boterham te eten, want al rijdend eten zou mogelijks niet goed komen. Drinken doen onze passagiers liever niet teveel, anders dreigt ook voor hen een sanitaire stop. Ik had er niet bij stilgestaan.. Zij dus wel. 'en wat als we eens een position switch doen..de lopers even lekker lui in de buggy? Een beetje op de toeter duwen en lekker onder het dekentje kruipen'. We lachen en beseffen heel goed wat een voorrecht het is dat we dit kunnen.
Na een pitstop van een paar minuten zetten we het parcours verder. Opnieuw richting Leuven. De zon schijnt volop. 'De meeste dromen zijn bedrog' zingend lopen we langs de vaart. Terwijl veel lopers zwaar afzien loopt ons team stevig door. Oh ja, wij voelen de kilometers ook wel. Maar het staat als een paal boven water dat ik niet over mijn inspanning ga beginnen. Als je gelooft in de zin van je handelen, kan je wel wat grenzen verleggen. Zoveel is duidelijk.
Aan de brug over de vaart maken we nog een pitstop. Een stevige slok spuitwater smaakt me nooit eerder zo goed. Nog 7 km te gaan en dan zijn we er. We kijken al uit naar de finish, of toch zeker naar die laatste kilometer. Terecht ook. Want eens Leuven centrum in voelt het als een erehaag. Zoveel supporters. De laatste honderden meter zijn subliem. Een knuffel, een high five, veel warme woorden.
Dit was een unieke dag. Zoveel warmte, zoveel vreugde. En toch een loodzware inspanning. Het was mijn eerste deelname, niet mijn laatste. Het voelde als een voorrecht om met dit team te mogen lopen. Wie kan zoiets aan? Ik blijf trainen met sportieve individuele ambities. Maar ik sluit zeker opnieuw aan bij inclusieve sportteams en ik kan het andere lopers zeker aanraden. Maar je moet wel zeker zijn van je stuk. Want het draait niet om jou.. Je bent deel van marathon-team. Dat is de overtreffende versie van de epische wedstrijd.
De day after.. Geen pijn in benen of voeten. Maar wel pijn bij het lachen. Mijn buikspieren zijn niet getraind op dergelijke inspanning.
Merci aan alle supporters. Oneindig veel dank aan mijn gezelschap.